هیچوقت نفهمیدم آن کسی که گل های بنفشه را پشت در گذاشته و بی صدا رفته بود؛ آن کسی که در روز بارانی آذر ماه چترش را کنار خیابان جا گذاشت چه کسی بود. نفهمیدم چرا سایه اش را فقط میدیدم. شاید فقط رویای من بود و هرگز نمیتوانستم دستهایش را لمس کنم. اما نه، او واقعی بود، من صدای گریه هایش را پشت دیوار شنیدم، رد پایش را روی برف ها دیدم.

نمیتواند فقط یک خیال باشد، خانه ام هنوز بوی عطرش را میدهد....

حال عجیب این روزهامو با صدای شجریان میگذرونم...

دل تنگ، اضطراب خطری که تهدیدم میکنه، پر کشیدن آن آرزوها و ترس از آینده مبهمم غصه به جونم انداخته. چشامو بستم و فقط دارم میگذرونم این روزها رو

پریشب که شایعه مرگ شجریان پخش شد، بغضم ترکید. هیچ دلم نمیخواد صدایی که همدم این روزهامه، برای همیشه خاموش بشه :(

رفته بودی

رد پاهایت را خودم روی برف های کوچه دیدم.

گفته بودی سرما را دوست نداری؛

حالا من منتظرت هستم

دو قدم مانده تا بهار :)

هرسال برای بهار و تعطیلـاتش یک عالمه برنامه ریزی میکردم، یک عالمه جای قشنگ و سرسبز میدیدم، یک عالمه عکس قشنگ با دوربینم میگرفتم. اما امسال پنج روز است که رفته ام سر کار و از ترس کرونا بقیه ی ساعت های خالی از کارم را خانه مانده ام. نمیدانم امسالی که بهارش این شکلی است بقیه روزهایش چه شکلی میشود. اما حالا فقط آرامش میخواهم :(